সাত জনমলৈ তেওঁ মোৰ… পংকজ উধাছক লৈ আৰু কি কি কৈছিল পত্নী ফৰিদাই?

আশীৰ দশকৰ কথা। ভাৰতত তেতিয়া দূৰদৰ্শনৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পোৱা নাছিল। সাধাৰণ লোকৰ বাবে ৰেডিঅ’ই আছিল তেতিয়াৰ মূল মনোৰঞ্জনৰ আধাৰ। আৰ্থিকভাৱে কিছু স্বচ্ছলসকলৰ ঘৰত সেই সময়ত টেপ ৰেকৰ্ডাৰ। কেছেটৰ সেই যুগত ঘৰে ঘৰে কণ্ঠ প্ৰতিধ্বনিত হোৱা কণ্ঠশিল্পীসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল পংকজ উধাছ। গজলক এক নতুন ৰূপ দি সাধাৰণ শ্ৰোতাৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তোলাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল পংকজ উধাছে।

পংকজ উধাসৰ কণ্ঠ, গায়কী আৰু গজলৰ বাছনিয়ে গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল শ্ৰোতা-দৰ্শকৰ মাজত। পূৰ্বেও বহু শিল্পীয়ে গজল পৰিৱেশন কৰিছিল। কিন্তু পংকজ উধাছ যেন আছিল অনন্য। আশীৰ দশকৰ সেই সময়ছোৱাত তেওঁ গজলক এনে এক পৰ্যায়ত উপনীত কৰাবলৈ সক্ষম হৈছিল, যাৰ পিছত সাধাৰণ মানুহৰ মুখে মুখেও প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল গজলৰ সুৰ আৰু কথা।